مقدمه: آلوپسی آندروژنتیک یکی از شایعترین اختلالات پوستی و دارای اتیولوژی مولتی فاکتوریال می باشد. از جمله تغییرات هورمونی و عوامل ژنتیک را می توان نام برد. از طرفی عدم پاسخ به درمان های معمول مثل مینوکسیدیل و فینا ستراید نقش علل دیگری از جمله فعال کننده های التهابی ثانوی به آلودگی به دمودکس را مطرح می کند. هدف این مطالعه بررسی نقش دمودکس فولیکولارم در پاتوژنز آلوپسی آندروژنتیک در مردان می باشد.روش کار: این مطالعه مورد – شاهدی در سال 83-1382 در بخش پوست بیمارستان امام رضا (ع) انجام گردید. تعداد 41 مرد که از ریزش مو شکایت داشته در محدوده سنی 40-20 سال بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. 33 نفر از دانشجویان پزشکی و دندانپزشکی که در محدوده سنی 40-20 سال و ریزش مو نداشته و سالم بودند به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. از نظر آلودگی به دمودکس هر دو گروه نمونه از پوست تهیه و آزمایش شدند. مشخصات فردی، سابقه خانوادگی، مدت ریزش مو، نتایج آزمایشگاهی در پرسشنامه ای جمع آوری گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و نرم افزار SPSS پردازش شد.نتایج: در گروه مورد 19.5% و در گروه شاهد 15.2% آلودگی با دمودکس داشتند که ارتباط بین دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود، 85.4% افراد بیمار موی چرب داشتند شایعترین الگوی ریزش مو درجه II هامیلتون بود.نتیجه گیری: در این مطالعه ارتباطی بین آلوپسی و دمودکس یافت نشد.

سابقه و هدف: هر چند مطالعات متعددی در زمینه ارتباط بین آلوپسی آندروژنیک و بیماری کرونر قلب انجام گرفته است، ولی نتایج آن ها با هم هم خوانی نداشته است. علت این تناقضات، استفاده از تعریف های مختلف بیماری عروق کرونر بوده است. هدف از این مطالعه تعیین ارتباط طاسی مردانه با بیماری کرونر قلبی و گروه شاهد آن ها در بیمارستان قلب شهید رجایی در سال 85-1384 بود.مواد و روش ها: این تحقیق با طراحی مورد- شاهدی با مطالعه روی 200 نفر از بیماران مردی که از نظر آنژیوگرافی عروق کرونر قلب مثبت بودند (یعنی 50% انسداد در حداقل یکی از شریان های بزرگ اپیکاردیال داشتند) به عنوان گروه مورد و 200 نفر دیگر که از نظر آنژیوگرافی عروق کرونر قلب منفی بودند (یعنی انسداد در تمام شرائین کرونر آن ها کمتر از 50% بود) به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شده بودند، انجام گرفت. هر دو گروه مشابه هم انتخاب و تحت بررسی از نظر ریزش موی مردانه و طرح آن قرار گرفتند و با آماره کای دو مورد قضاوت آماری قرار گرفته و Odds Ratio آن ها محاسبه گردید.یافته ها: تعداد 400 نفر مرد که از گروه های مورد و شاهد با هم مشابه بودند در نظر گرفته شدند. 137 نفر (%68.5) از گروه مورد و 88 نفر (44%) از گروه شاهد مبتلا به آلوپسی آندروژنیک بودند (P<0.000). مبتلایان به بیماری عروق کرونری قلب 2.8 برابر بیش تر از گروه شاهد در مواجهه با آلوپسی آندروژنیک بودند.نتیجه گیری: به نظر می رسد که خطر درگیری عروق کرونر در مردان دارای آلوپسی آندروژنیک نوع ورتکس درجه III یا بالاتر نسبت به افراد بدون آلوپسی آندروژنیک، بیش تر می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: آلوپسی آندروژنیک یکی از شایع ترین مشکلات ریزش مو در مردان و زنان است. براساس علائم، این نوع ریزش مو قابل به تطبیق با صلع در منابع طب ایرانی است. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط انواع مزاج با آلوپسی آندروژنیک در بیماران مراجعه کننده به کلینیک پوست انجام گرفت. مواد و روش­ها: این مطالعه مقطعی بر روی 164بیمار مبتلا به ریزش موی آندروژنیک مراجعه کننده به کلینیک پوست که معیارهای ورود را کسب کردند انجام شد. پس از جمع آوری داده­ها با استفاده از نرم افزار 16 SPSS تجزیه و تحلیل شدند. یافته­ها: در بررسی نتایج اگرچه که بیشترین وسعت ریزش مو در تمام گریدها در مردان با مزاج گرم و همچنین مزاج تر بیشتر مشاهده شد اما نتایج آزمون فیشر نشان داد که ارتباط آماری معناداری بین شدت ریزش مو و نوع مزاج (گرم و سرد) در مردان وجود ندارد (0/89و0/39=P). در زنان بیشترین وسعت ریزش مو متوسط تا شدید و شدید در مزاج سرد مشاهده شد. نتایج آزمون فیشر نشان می دهد که بین وسعت ریزش مو و مزاج بر پایه گرم و سرد و معتدل در زنان (0/49=P) و خشکی و رطوبت مزاجی، رابطه معناداری وجود ندارد (0/49=P). نتیجه گیری: یافته ها نشان داد علی­رغم برتری عددی مردان با مزاج گرم و مردان با مزاج تر و زنان با مزاج سرد و مزاج تر، ارتباط معنادار بین آن و ریزش مو وجود نداشت. مطالعات بیشتری با اندازه نمونه بیشتر توصیه می­شود.

زمینه و هدف آلوپسی آندروژنیک یکی از شایع ترین علل ریزش مو در مردان است. محلول ماینوکسیدیل یکی از پرمصرف ترین داروهای مورد استفاده در آلوپسی آندروژنیک است، اما این دارو عوارض جلدی متعددی از جمله خارش، پوسته ریزی و اریتم دارد که منجر به عدم تداوم مصرف می شود. مواد و روش ها در این مطالعه کار آزمایی بالینی دوسوکور، 51 نفر مرد مبتلا به آلوپسی آندروژنیک تحت درمان با محلول ماینوکسیدیل پنج درصد به همراه عصاره بابونه هفت درصد قرار گرفتند و هم زمان نیز 49 بیمار به عنوان گروه کنترل با گروه اول همسان شدند و تحت درمان محلول ماینوکسیدیل پنج درصد قرار گرفتند. هر دو گروه به مدت شش ماه درمان و پیگیری شدند که در ابتدا و پایان طرح، ابزار سنجش که چک لیستی شامل متغیرهای شدت درد، میزان ریزش و عوارض و غیره بود، تکمیل شد. پس از جمع آوری داده ها و ورود اطلاعات در نسخه 18 نرم افزار آماری SPSS، با استفاده از آزمون های آماری (کای دو، تی مستقل، رگرسیون لجستیک) تجزیه و تحلیل آماری صورت گرفت. ملاحظات اخلاقی این مطالعه با کد اخلاق IR. ARAKMU. REC. 1395. 456 در کمیته اخلاق پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اراک و کد ثبت کارآزمایی بالینی 2017042420258N41 به ثبت رسیده است. یافته ها در هر دو گروه به تدریج شدت خارش و پوسته ریزی کاهش یافت. اما در گروه کنترل اریتم سیر افزاینده داشت. در حالی که در گروه بابونه، اریتم نیز کاهش داشت و هر سه مورد خارش، پوسته ریزی و اریتم، در گروه بابونه و ماینوکسیدیل به مراتب کمتر از گروه ماینوکسیدیل به تنهایی بود. نتیجه گیری به نظر می رسد تجویز هم زمان عصاره بابونه هفت درصد منجر به کاهش شدت و مدت عوارض جلدی محلول ماینوکسیدیل پنج درصد در درمان آلوپسی آندروژنیک مردان می شود. بنابراین همراهی بیمار در ادامه درمان و متابعت از دستورات پزشکی افزایش یافته و نهایتا شانس درمان آلوپسی نیز زیادتر خواهد شد.

زمینه و هدف: مقاومت به انسولین از جمله ریسک فاکتورهای مهم دیابت می باشد. مقاومت به انسولین می تواند با آلوپسی آندروژنیک نیز مرتبط باشد. مطالعه حاضر جهت بررسی رابطه بین آلوپسی آندروژنیک و دیابت نوع 2 انجام گردید.روش بررسی: در یک مطالعه تحلیلی از نوع مورد- شاهدی، گروه مورد از زنان مبتلا به دیابت نوع 2 و گروه شاهد از زنان غیردیابتی مراجعه کننده به درمانگاه های بیمارستان های الزهرا، نور و امین اصفهان در سال 1390 انتخاب شدند. حجم نمونه در گروه مورد و شاهد 141 نفر برآورد شد.یافته ها: میانگین سنی و نمایه توده بدنی در افراد شرکت کننده در مطالعه به ترتیب 58.96±12.8 سال و 15.4±6.25 kg/m2 بود. ارتباط معناداری بین دیابت ملیتوس نوع 2 و آلوپسی آندروژنیک دیده نشد (P>0.05). مقایسه توزیع فراوانی شدت آلوپسی بر اساس معیار بالینی لودویش به طور جداگانه نیز نتایج مشابهی را نشان داد.نتیجه گیری: ارتباط معناداری بین دیابت نوع 2 و آلوپسی آندروژنیک در بین زنان دیابتی و سالم دیده نشد.

فیناستراید موضعی یکی از درمانهای موثر بر درمان آلوپسی آندروژنیک بشمار می رود. میزان اثرپذیری فرآورده های موضعی این دارو به میزان جذب آن از پوست سر بستگی دارد لذا در این مطالعه سعی شده است تا فرمولاسیونی از فیناستراید تهیه گردد که خصوصیات فیزیکی، پایداری و جذب پوستی مناسبی داشته باشد. برای این منظور 14 فرمولاسیون با سیستمهای حلال مختلف تهیه شده و از نظر خصوصیات فیزیکی مانند قوام، ویسکوزیته، قابلیت پخش، شکل ظاهری و نیز از نظر پایداری مورد مطالعه قرار گرفت. فرمولاسیون برتر از نظر جذب پوستی انتخاب و به عنوان فرمولاسیون پایه در نظر گرفته شد. در مرحله بعد سه ماده افزایش دهنده جذب شامل CTAB، SLS و ترانسکیوتول پی (T.P) با غلظتهای مختلف (0.25، 0.5، 1 و 2 درصد وزنی / حجمی) به فرمولاسیون پایه اضافه شده و جذب پوستی 12 فرمولاسیون حاصل با استفاده از سلهای دیفوزیون فرانز و دستگاه HPLC فاز معکوس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که دو ماه ماده CTAB، SLS افزایش قابل ملاحظه ای در جذب پوستی فیناستراید ایجاد نمی کنند در حالیکه T.P با غلظت مناسب، جذب پوستی فیناستراید را به میزان قابل جذب پوستی دارو در حضورCTAB ، SLS  احتمالا از ایجاد کمپلکس بین این دو ماده و دارو یا از تشکیل میسلهای درشت حاوی دارو با قابلیت نفوذ پوستی پایین ناشی می گردد.

کنتراسپتیوهای خوراکی ترکیبی (COCs) به طور رایج، به عنوان خط اول درمان دارویی، برای درمان تظاهرات سندرم تخمدان پلی کیستیک ( PCOS) در نظر گرفته میشوند. هدف از مطالعه مروری حاضر، مقایسه ی اثرات COCs بر اساس جزء پروژستینی شان، بر یافته های بالینی، هورمونی و متابولیک مبتلایان به PCOS می باشد. انواع COCs می توانند از طریق سرکوب گنادوتروپین ها و افزایش گلوبولین متصل شونده به هورمون جنسی (SHBG) موجب بهبود هیپرآندروژنیسم و تنظیم سیکل های قاعدگی گردند. گرچه کنتراسپتیوهای ترکیبی حاوی پروژستین های آنتی آندروژنیک نظیر سیپروترون استات (CPA) و دروسپیرنون (DRSP) در مقایسه با پروژستین های آندروژنیک نظیر دزوژسترل (DSG) و لوونورژسترل (LNG)، از طریق مکانیسم های اختصاصی می توانند موجب کاهش آندروژن ها در بیماران مبتلا به PCOS شوند، شواهد موجود از برتری این ترکیبات آنتی آندروژنیک در بهبود چشمگیر تظاهرات بالینی هیپرآندروژنیسم حمایت نمی کند. در حالی که همه COCs می توانند با اختلالات لیپیدها همراه باشند، به نظر می رسد که ترکیبات حاوی DRSP با کمترین میزان این اختلالات همراه باشند. از آنجایی که COCs ممکن است با اختلالات متابولیک به ویژه دیس لیپیدمی همراه باشند، ضروری است در بیماران مصرف کننده COCs به صورت دوره ای پارامترهای متابولیک اندازه گیری شود.

سابقه و هدف: هیرسوتیسم افزایش رشد موهای ترمینال و وابسته به آندروژن در زنان می باشد که در نواحی چانه، لب فوقانی، گونه ها، قسمت مرکزی قفسه سینه، اطراف نوک پستان ها، قسمت تحتانی شکم و نواحی داخلی ران ها مشاهده می گردد. هیرسوتیسم می تواند به دلایل ایدیوپاتیک، مشکلات تخمدانی، غدد فوق کلیه، غده هیپوفیز و مصرف داروها رخ دهد. اهداف این مطالعه به منظور تعیین فراوانی هیرسوتیسم در دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی بابل در نیمسال اول سال تحصیلی 79-1378 و تعیین ارتباط با اختلالات قاعدگی، آکنه، آلوپسی آندروژنیک، هیپرتریکوز و سابقه خانوادگی هیرسوتیسم در افراد به تفکیک سن صورت گرفت. مواد و روشها: این مطالعه توصیفی به روش مقطعی با استفاده از پرسشنامه به صورت سر شماری در نیم سال اول تحصیلی 79-1378 در دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی بابل انجام شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار spss و آزمون آماری chi - square استفاده گردید. یافته ها: از 607 دانشجوی دختر 462 دانشجو در این مطالعه شرکت کردند. در کل 6/31% دچار هیرسوتیسم بودند. در کل جمعیت 306 نفر (67%) در محدوده سنی 23-20 سال قرار داشتند. 38% از افراد هیرسوت دچار اختلال قاعدگی، 49% مبتلا به آکنه، 34% دچار آلوپسی آندروژنیک، 28% دچار هیپرتریکوز و 28% سابقه خانوداگی هیرسوتیسم داشتند که ارتباط معنی داری بین فراوانی هیرسوتیسم و موارد فوق به دست آمد. نتیجه گیری: با توجه به ارتباط معنی دار بین هیرسوتیسم با اختلال قاعدگی، آکنه، آلوپسی آندروژنیک، هیپرتریکوز و سابقه خانوادگی هیرسوتیسم، علاوه بر مسایل نژادی و ایدیوپاتیک باید به ابتلا زمینه ای افراد به تخمدان پلی کیستیک توجه نمود.